Czytających tego bloga o słabych i wrażliwych umysłach proszę o opuszczenie tego wpisu ponieważ w wielu z was wywoła on sporo kontrowersji a jakaś część z czytelników zapewne zechce spalić mnie na stosie.
Dlatego ostrzegam, czytasz ten wpis na swoją własną odpowiedzialność.
Za sprawą jakże „rzetelnych” dziennikarzy mamy kolejny przykład ślepego tłumu.
Tym razem do dziennikarzy zgłosiła się matka, bądź to oni d niej, tego nie wiem.
Sprawa dotyczy czteroletniego dziecka i dawcy szpiku kostnego.
Oto co napisano w notce onetu na ten temat :
– Przykro jest słyszeć taką informację – mówi mama chorego Norberta, bo znalezienie odpowiedniego dawcy jest jak wygranie na loterii. Lekarze przekonują, że sam zabieg pobrania szpiku nie stwarza zagrożenia dla życia, ale zarejestrowany dawca w każdej chwili może zrezygnować. Przyczyny mogą być różne np. ciężka choroba lub ciąża.
Sytuacja naprawdę przykra dla matki i dziecka, jednak nasi dziennikarze poszli krok dalej dodając tytuł „Dawca szpiku odebrał 4-latkowi nadzieję na życie„
Osobiście jestem za oddaniem moich organów gdy mi już będą one niepotrzebne.
O swojej woli i decyzji poinformowałem rodzinę i wielokrotnie przy okazji tego typu rozmów podkreślałem swoje stanowisko tak aby nie mieli żadnych wątpliwości podjąć decyzji gdy nadejdzie taka potrzeba. A i oddanie mojego ciała do akademii medycznej również uważam za stosowne.
Za życia „dziele” się swoją krwią nie odmówił bym również szpiku kostnego.
Myślę że osobie bliskiej oddał bym również za życia nerkę czy fragment wątroby.
Po katastrofie w Smoleńsku mamy doskonały przykład rozbieżności między życiem ludzi a światem kreowanym przez media.
Jak Polskę przedstawiają media nie trzeba nikomu tłumaczyć, kraj pogrążony w żałobie, nagle cały naród kochał swojego prezydenta, i inne równie kosmiczne bzdury.
A co w śród ludzi ?
Złość na kolejną żałobę, pozamykane sklepy, ciężko doszukać się ludzi „wstrząśniętych” tą tragedią, a wręcz tu i tam słychać żarty na temat owej tragedii.
Od młodych ludzi wymaga się jak najwięcej kwalifikacji, doświadczenia, szybkiego rozpoczęcia „kariery” zawodowej, to niestety nie pozawala i nie daje możliwości na szybkie rozpoczęcia samodzielnego życia.
Rodzice często nie są w stanie pokryć kosztów studiów, i jednoczesnego utrzymania studenta, oraz jego rodzeństwa, nie wspominając już o pomocy w pozyskaniu swojego pierwszego, choćby malutkiego „M”.
Kolejny dzień stracony, dzień niewykorzystany i ogólnie do bani.
Jedynym pocieszeniem jest to że pomogłem komuś w małym i miłym spisku.
Poza tym nic, głucho cicho i bezsensownie.
Ostatnie komentarze